Panowie, jesli wolno mi cos zasugerowac, to czas przylaczyc sie do fiesty.
Samotnosc zle wplywa na ducha.
Kapitanie Tyreen. Czy on sie juz goli?
- Jakie to ma znaczenie? - Dla mnie zadne.
Jej tutaj nie ma.
Wielka szkoda.
Ta kobieta miala cos w sobie.
Pewnie, ze miala.
Kojarzyla mi sie z...
satyna.
- Miekka, biala satyna. - Majorze.
Przepraszam, majorze.
Prosze o walca.
Z przyjemnoscia.
- Poruczniku Graham. - Na rozkaz!
- Dlaczego nie jest pan na warcie? - Zluzowano mnie.
Chodzmy.
Majorze, moim zdaniem potrzeba wiecej straznikòw w forcie,
poniewaz francuscy wiezniowie moga pròbowac uciec.
Dziekuje za panska opinie, poruczniku.
Mysle, ze powinien sie pan zabawic.
Nie, majorze. To odbijany.
- Co? - Odbijany, majorze.
Czy pan za duzo wypil, poruczniku Graham?
- Mozna pania prosic? - Z przyjemnoscia, poruczniku.
Moze jakis meksykanski taniec?
Chcialam sie pozegnac i podziekowac.
Milo bylo swietowac swoje ocalenie.
- Zamierza pani tutaj zostac? - Nie wiem.
Poznalam swojego meza, kiedy byl studentem w Wiedniu.
Moja rodzina go nie zaakceptowala.
Tak bardzo go nie lubili, ze nie mam juz z nimi kontaktu.
Poza tym tutaj jestem potrzebna.
W promieniu 150 kilometròw nie ma tu nikogo opròcz mnie i Lindy.
Pozegnasz sie w moim imieniu z porucznikiem Tyreenem?
Z przyjemnoscia.
Podobal mi sie sposòb, w jaki poprosil mnie do tanca.
Jakbysmy byli w sali balowej w Wiedniu.
- To bylo bardzo mile. - Porucznik ma styl.
To czlowiek z fantazja.
Jest zepsuty. Ale ja go uratuje.
Dziekuje za zyczliwosc.
Czuje tylko zyczliwosc.
Nastepnym razem bede mial wieksza fantazje.
Hadley! Wiley! Przyprowadzcie muly.
Siodlac konie. Formowac szereg. Do mnie.
Nigdzie nie ma Ryana. Graham poszedl go szukac.
- Kto poszedl szukac Grahama? - Gomez.
Sierzancie Gomez, niech pan traktuje lagodnie trebacza.
On jest chory.
Powoli, szeregowy Ryan, powoli.
Jestesmy zaszczyceni, ze zechciales do nas dolaczyc.
Gdybys nas tylko uprzedzil, wyslalibysmy sierzanta Gomeza,
zeby podal ci sniadanie do lòzka.
Ryan, wlaz na konia!
Wszyscy obecni i...
Wszyscy obecni i gotowi do wymarszu.
Widze, poruczniku Graham. Widze to doskonale.
Chyba mozesz dac rozkaz do wymarszu?
Kolumny na lewo, w prawo zwrot.
Ostatniej nocy major pozwolil uciec francuskim wiezniom.
Mial nadzieje, ze pojada do swojego garnizonu po posilki.
Tak zrobili.
Dzis po poludniu wyslal sierzanta Grahama i paru ludzi jako przynete.
Reszta z nas czekala w ukryciu.
Jefferson, ta szarfa nie ma zdobic ciebie, tylko armate.
- Tak jest. - Wiley, przywiaz zwierzeta.
Sierzancie Chillum, czy zwiadowcy wyruszyli?
Wyruszyli. Raczej na nic sie nie zdadza.
Jesli ci legionisci maja ruchome dzialo,
moga je tu przyciagnac, wystrzelic serie i wykonczyc nas...
tymi swoimi 3-metrowymi lancami.
Nie, rozbija obòz.
Pan wybaczy, poruczniku, ale kto tak powiedzial?
Ja.
Czyz oni nie wygladaja ladnie?
Moi ludzie moga ich pokonac bez trudu,
z jedna reka w kieszeni.
W jaki sposòb, Aesop?
Oni sa miekcy, Hadley. Nigdy nie byli na poludniu.
Zblizaja sie.
Przed zmrokiem beda jakies osiem kilometròw od Grahama.
Co bedzie, jesli sie nie zatrzymaja?
Co, jesli nie rozbija obozu? Wciaz ida, rozetra porucznika w proch.
Wszechmocna jest reka boska.
15 stycznia. Minely trzy dni, zanim Francuzi odkryli,
ze scigajajednorekiego zwiadowce i nawróconego Apacza.
Pan Potts i Riago uznali, ze jestesmy juz bezpieczni,
i postanowili zgubic ich i odnalezc nas.
Odpoczywalismy i leczylismy rany.
Hej! Topie sie!
- Chodz do nas. - Ja sie juz wykapalem.
Woda jest swietna.
- Pierwsze golenie, Tim? - Tak.
- Od teraz mozemy na ciebie mòwic Ryan. - Tak.
Czekamy na pana Pottsa, sierzanta Gomeza...
i kapitana rebeliantów, którzy mieli wrócic ze zwiadu.
Obawiamy sie, ze Francuzi wzieli odwet na wiosce.
Wciaz mysle o Lindzie i modle sie o jej bezpieczenstwo.
- Co sie stalo? - Widzielismy, jak wszyscy gina.
- A ta kobieta? - Nie wiem, Amos.
Jesli ja powiesili, to juz ja odcieli.
Apacze przy tych Francuzach to niewiniatka.
Nie nalezy lekcewazyc wartosci europejskiej edukacji.
- Zadnych sladòw Charriby? - Nie martw sie, Amos.
On chce opòznic wasze spotkanie.
Liczy na to, ze historie o was jego ludzie beda opowiadac...
przy ogniskach przez tysiace lat.
Zdrowielismy, stawalismy sie ponownie zolnierzami.
Twardymi i czujnymi, chetnymi do walki,
kiedy zdarzylo sie to, czego major nie znosil najbardziej.
Majorze! Dezerter.
O. W. Hadley zdezerterowal. Zeszlej nocy.
Zniknal jego kon, brakuje zapasòw i amunicji.
Panie Potts, wezmie pan ze soba Riago i wytropi go.
Chce go tu widziec.
To nie mòj obowiazek, majorze.
Nie podpisalem umowy o to, by scigac chlopakòw teskniacych za domem.
Ja to zrobie.
W porzadku, sierzancie, niech go pan znajdzie.
Pan wybaczy,
ale co oni zrobia Hadleyowi, kiedy go znajda?
Co?
Synu, mielibysmy szczescie, gdyby go zabil.
Ale on tego nie zrobi, zrobi to major.
Nie, panie Potts,
major tego nie zrobi.
Po dwóch dniach sierzant Gomez wrócil z O. W. Hadleyem.
Po drodze znalazl pania doktor z grupka dzieci i Linde.
Wszyscy uciekli z wioski.
Major bezzwlocznie osadzil O. W. Hadleya za dezercje.
Chlopcy, chce tylko, zebyscie wiedzieli, kogo mielismy za towarzysza.
Przestrzelil mnie na wylot.
I pozwolilby mi wykrwawic sie na smierc,
gdyby nie pojawila sie ta oto kobieta i nie opatrzyla mi rany.
Teraz wiecie, ze nie jestem dezerterem.
Poszedlem tylko do wioski, zeby przywitac sie z mala señorita.
Mialem zamiar wròcic. Naprawde.
Wiecie, ze zawsze trzymam sie blisko swojego brata.
- Czyz to nie prawda, Arthur? - To prawda.
I nie pozwolisz im zastrzelic swojego brata za dezercje, prawda?
Nie pozwolisz im, prawda?
Sierzancie, nie chce na niego patrzec.
Kapitanie.
Przeciez pan mnie zna.
Zdarzalo sie juz, ze uciekalem.
Ale zawsze wracalem, prawda?
Pan mnie za to zlal i bylo to zasluzone lanie.
Ale nigdy mnie pan nie zabil.
Nie moze mnie pan przeciez powiesic...
tylko za to, ze mialem ochote na kobiete?
To bardzo mila slicznotka, kapitanie.
Jest ladna i uprzejma i jest dama. Bez watpienia.
A to zarcie jest dla jej krewnych.
Pamieta ja pan, kapitanie?
Tanczylem z nia i przedstawilem ja panu. Pamieta ja pan, prawda?
Pamietam.
Sierzancie Chillum, czyz nie wszyscy w obozie wiedzieli,
ze ta wioska zostala spalona, a ludzie uciekli?
Wiedzialem o tym, majorze,
ale pomyslalem, ze zaczekam i moze ktos wròci.
- Poruczniku. - Tak jest.
Ile amunicji i jedzenia zginelo?
Wystarczyloby dla trzech ludzi na tydzien.
Majorze, zapomnijmy o kodeksie.
Ludzie z tego oddzialu ryzykowali zycie, zeby zdobyc te zapasy.
Moze to panu umknelo, ale on tez ryzykowal swoje zycie.
Zolnierzu,
zostaniecie rozstrzelani.
Hadley!
Majorze, niech pan odda go nam. Ja sie nim zajme.
Nie pozwole go zabic.
Sam byles kiedys zolnierzem. Wiesz, co mòwisz?
Mòwie, ze jesli go zabijesz, bedzie to dopiero poczatek, nie koniec.
Starzejesz sie, Ben.
Kiedys byles twardy jak skala, teraz kruszysz sie jak stara kreda.
Poruczniku, wybierzcie pluton egzekucyjny.
- Nie wybierac Konfederatòw. - Tak jest.
Powiedzialem, ze bedziemy sluzyc, to bedziemy sluzyc!
Ale tylko do czasu, kiedy zlapiemy tego Apacza.
A potem, majorze,
zabije cie.
Zabijesz mnie, Ben?
Tak.
Tak, Amos.
Pozwoli im pan mnie zabic, kapitanie?
Nie mam innego wyjscia, synu.
Powinienes byl pamietac, ze nalezysz do majora, nie do mnie.
Przepraszam.
To wszystko, chlopaki,
przylaczcie sie i skonczmy z tym.
Do diabla, majorze, robi pan to, co powinien,
ale niech panska dusza bedzie przekleta i niech Bòg blogoslawi Roberta E. Lee.
Jestesmy oddzialem wewnetrznie podzielonym i obawiam sie, ze tak zostanie.
Nawet niektórzy z naszych ludzi maja zal do majora.
Ale on ponosi ciezar dowodzenia i nie czuje sie na silach, zeby go oceniac.
Nie jestem jednym z pana zolnierzy.
Nie moglam zniesc obecnosci tych ludzi i calej tej nienawisci.
- Moge sie z panem przejsc? - Nie boi sie pani tygrysòw?
Czy pan jest tym tygrysem, ktòry grasuje w tych gòrach?
Nie, nie boje sie, majorze.
- Ale tu jest slicznie. - Czy ja tego nie zaklòcam?
Nie.
To, co sie dzisiaj stalo, bylo okropne.
Wszyscy troche umarlismy razem z tym chlopakiem.
Ale byc moze pan najbardziej.
Dlaczego pani jest tu ze mna?
Zbyt wiele smierci juz widzialam...
i bardzo chcialam poczuc troche zycia,
troche zycia w nas.
Pewnie cie to bardzo martwi, co o tobie mysla twoi ludzie?
Interesuje mnie jak walcza, nie co o mnie mysla.
Dlaczego ta walka jest taka wazna?
Sa tez inne rzeczy.
Mezczyzni potrafia to zrozumiec. Mysle, ze czasem im tego potrzeba.
Prawda jest taka, ze tak jest latwiej.
Zapomniec o wszystkich problemach, obowiazkach,
czekac, az ktos cie nakarmi i powie, co masz robic.
Ale kto tobie ma powiedziec, co masz robic?
Jesli wròcisz do Durango, bedziesz musiala sie ukrywac, prawda?
To nie bedzie latwe, ale nie niemozliwe.
Myslalas kiedys o tym, zeby zamieszkac w Stanach Zjednoczonych?
Nie mysle o tym, majorze.
Wyciagnij ja.
Nie moge. Jest za gleboko. Jest zbyt blisko tetnicy.
Trzeba cie bedzie zabrac do lekarza w Durango.
Zostaje z oddzialem.
Przynies mi troche whisky i bandaze. Idz juz.
Sierzancie, przyniescie nosze dla majora.
Dostajesz przepustke, majorze.
Najwyzszy czas.
W zasadzie powinienes odejsc z armii.
Wpadles w pulapke nad rzeka. Dales sie zaskoczyc jak mlokos.
Kazales rozstrzelac czlowieka, a sam oddaliles sie od oddzialu.
Jak wytlumaczysz fakt przebywania poza chronionym terenem?
Koisz swoje sumienie w ramionach kobiety, majorze?
Kobiety, ze tak sie wyraze, o raczej watpliwej cnocie.
Co ty w ogòle robisz w tym miejscu, Amos?
W Durango jest wielu francuskich zolnierzy.
Nie pokazemy im naszych barw.
- Nie mòwie tym jezykiem. - Ale rozumiesz.
Majorze.
Jest blisko, bardzo blisko.
Jesli chce pan odciac mi te noge, doktorze, to niech sie pan nie trudzi.
Chce tylko zatamowac krew.
Chociaz wiecej w niej alkoholu.
Powinien pan zaczac chodzic za siedem dni, a jezdzic za dwanascie.
Bede chodzil za dwa i jezdzil za trzy.
Panie Potts i sierzancie Gomez, mozecie teraz dolaczyc do oddzialu.
Sam wròce do obozu nad rzeka.
Bez problemu podaze waszymi sladami.
Lepiej nie wychodz na ulice, Amos.
Nie wygladasz na Meksykanina.
Nie, to nie ma sensu.
Oni o mnie wiedza, ci Francuzi.
Tylko czekaja, zebym uciekl i zaprowadzil ich do oddzialu.
Widze, ze nasi francuscy przyjaciele wciaz czekaja.
Tequila. Przynioslas tequile?
Prosilem o cos do picia. To nie wystarczy nawet na spluniecie.
Nie.
Jasne, jest lepiej z dnia na dzien.
Wkròtce bede mògl na niej tanczyc.
Nie wierzysz mi?
Pokaze ci. Chodz.
Panno Covington, moge prosic do kadryla?
Poczekaj, a zobaczysz.
To wojsko nie tanczy,
nie maszeruje, nie walczy.
Poza tym ostatnim starciem.
Dolaczamy do Juaristas w Guaymas.
Przyszlam sie upewnic, ze zyjesz.
Zyje.
Tak, widze.
Powinienes byc ostrozny.
Francuska policja ma podejrzenia co do tego miejsca.
Zaczekaj.
Jesli kiedykolwiek uda mi sie stad wydostac...
Ta wojna nie bedzie trwala wiecznie.
Dla ciebie bedzie, majorze.
Nie, ta wojna nie bedzie trwala wiecznie.
"Obudz sie! Poranek juz przepedzil noc
"Na niebo rzucil kamien i wyploszyl gwiazdy"
- Co ty tutaj robisz? - Przyszedlem cie uratowac.
Szukalismy cie cala noc.
- Po co? - Zebym mògl cie osobiscie zabic.
To ma jakis sens.
Oto nasz maly straznik.
Idziemy, majorze?
Duzo pije, Ben. Wiedziales o tym?
To sekret mojego sukcesu. Duzo pije.
Ale wciaz za malo.
Dlaczego pan nie pije, poruczniku Tyreen?
Nigdy sie nie zastanawiales, kim jestes?
Bylem juz trzema osobami, Amos.
To wystarczy jak na jeden zywot.
- Irlandzkim imigrantem... - Oficerem wydalonym ze sluzby.
I renegatem Konfederacji.
- Zadnego z nich nie lubie. - Czyz to nie jest zbieg okolicznosci?
Zostaw mnie.
Mam rozkazy odpowiednie dla twojego charakteru.
Musze cie stad wyniesc tylnymi drzwiami.
- Skoncz to. - Patrol. Wychodzimy.
Zostawcie mnie wszyscy.
Mamy towarzystwo!
Sierzancie Gomez.
Majorze.
Ognia!
Porucznik Graham zostanie generalem przed trzydziestka.
No juz, wstawaj!
- No juz! - Ben, na milosc boska, zostaw mnie.
Dlaczego nie, majorze?
I tak nie zaslugujesz na smierc.
Dopòki ten Apacz nie zostanie zlapany lub zabity.
30 stycznia. Myslelismy, ze stracilismy trzech ludzi w Durango,
ale dwóch z nich wrócilo dzis rano i znowu mielismy oddzial.
- Poruczniku Graham! - Tak jest.
Wyjezdzajac, dalem panu konkretny rozkaz. Nie wypelnil go pan.
Nie, majorze. Oddal mi pan dowòdztwo.
Od tamtego momentu ja wydawalem rozkazy.
Oczywiscie. Zapal sobie cygaro.
Ruszamy, poruczniku.
Uciekalismy przed Francuzami i scigalismy Apaczów,
ale czasu bylo coraz mniej.
Francuskich patroli bylo coraz wiecej, a nam nie udalo sie zblizyc do Charriby.
- Kiedy to sie stalo? - Cztery, moze piec godzin temu.
Charriba mòwi, ze powinienes sie pojednac ze swoim chrzescijanskim Bogiem,
poniewaz niedlugo do niego dolaczysz.
Musielismy mu zadac nad rzeka wiecej ran, niz nam sie wydawalo.
Teraz trzeba go wykonczyc.
Jak dotad kierowal sie na zachòd.
Za tydzien lub dwa zaatakuje nas w kanionie...
albo noca nad rzeka.
Kiedy przestaniemy walczyc z tym Indianinem na jego warunkach?
Zaraz.
Od tej chwili kulimy ogony i uciekamy do domu,
- prosto do Rio Grande. - Pozwolisz uciec Charribie?
Powiedzmy, ze daje mu ròwne szanse, poruczniku.
Majorze, ale musimy to dobrze rozegrac.
Najpierw odbijemy na prawo, potem nad rzeke. Musimy sie ruszyc.
Jesli tego nie zrobimy, bedzie tam na nas czekal jak teraz.
- Skad bedziemy wiedziec? - Nie bedziemy, dopòki to sie nie stanie.
Na konie, poruczniku, ruszamy.
- Odetnij go, Samie. - Ty go odetnij, majorze.
Mysle, ze na to zasluzyl.
23 marca. Dzis przekonalismy sie, ze Riago byl prawdziwym zolnierzem.
Bardzo zaluje, ze go podejrzewalem, i jestem pewien, ze major tez.
18 kwietnia. Ucieklismy Apaczom i Francuzom,
potem zatoczylismy krag i pojechalismy nad rzeke i do domu.
Ludzie byli wsciekli, chcieli kontynuowac poscig.
I nagle uswiadomilismy sobie wszyscy, ze nie uciekamy od niczego.
Zmierzalismy ku koncowi naszej wyprawy.
Rzeka znajduje sie jakies pòltora kilometra stad.
To ostatnia szansa, majorze.
Miejsce dobre jak kazde inne, zeby to zrobic.
Sierzancie, wypusci pan zwiad odpowiednio daleko,
zeby Apacze zostawili ich w spokoju.
Bez wzgledu na wszystko, strzelajcie tylko w ostatecznosci.
Zapamietajcie rozkazy i mòdlcie sie.
Powodzenia, panie Potts.
Kogo tym razem na mnie nasylasz?
Ognia.
Wyglada teraz na takiego malutkiego.
Byl wystarczajaco wielki, synu.
Teraz, majorze,
czy nad rzeka w Teksasie?
Mysle, ze lepiej bedzie teraz, Ben.
Chcecie walczyc, to mam dla was przeciwnika.
Wejdzcie tutaj i zobaczcie.
Zapomnielismy o Francuzach, ale oni nie zapomnieli o nas.
Gdzie mozemy przekroczyc rzeke?
Jedyne plytkie miejsce jest o jakies pòl dnia marszu, majorze.
Zebrac oddzial, poruczniku, wracamy do domu.
- Sierzancie Gomez! - Tak jest.
- Zebrac oddzial, ruszamy w tej chwili. - Tak jest.
Gratuluje, majorze.
Wyglada na to, ze znalazl pan w koncu prawdziwa wojne.
- Sierzancie Gomez. - Tak jest.
Niech ludzie zsiada, ustawia sie,
i przygotuja na atak frontalny kawalerii konnej.
Nie zaatakuja, majorze. Dlaczego mieliby to zrobic?
Utrzymujac swoja pozycje, trzymaja nas tutaj dla innych.
- Musimy na nich ruszyc. - Ruszymy, kiedy bede gotòw.
- Poruczniku Graham. - Tak jest.
- Przygotujcie dzialo. - Tak jest.
- Dzialo gotowe. - Simon.
Rozdzielic amunicje.
Spròbujemy pokonac dume Europy.
Tak jest.
- Ben? - Potrzebuje pieciu ludzi na koniach.
Zaatakuje ich z boku po tym, jak rozbijesz ich szyk.
- Tak jest. - Tak jest.
Poruczniku, pokazcie im barwy.
- Sztandarowy! - Tak jest.
Pokazac barwy.
- Sierzancie Chillum. - Tak jest!
Ustawic celownik na 460 metròw. Wysokosc 20...
- Niech bedzie 28 stopni. - Gotowe!
Zaczynamy potancòwke, poruczniku.
1,5 kilometra, moze troche mniej.
Powinni sie juz zblizac.
- Sierzancie Gomez. - Tak jest.
- Trebacz da sygnal do wystrzalu. - Tak jest.
Towarzysze, do ataku!
Jesli ktos wystrzeli przed sygnalem,
przysiegam na Boga, ze go zabije.
Na mòj sygnal ruszaja konie. Powtarzam, tylko konie.
Na kon.
Uformowac szyk nad urwiskiem.
Zbliza sie druga fala, Ben. Czekamy na twòj sygnal.
Zebrac sie wokòl mnie!
Majorze, zobaczymy sie w Teksasie.
Pewnie, ze tak. Trebaczu!
Dundee!
Wszyscy obecni.
Jakie sa rozkazy?
Ruszamy, poruczniku, podwòjne kolumny.
Podwòjne kolumny.
- Szeregowy Ryan! - Tak jest.
- Daj sygnal, synu. - Tak jest.
Naprzòd!
19 kwietnia 1865.
Po krótkiej, lecz zacietej walce z francuskimi oddzialami...
przejechalismy przez Rio Grande i wjechalismy do Stanów Zjednoczonych.
Wersja poszerzona.
Ripped by: SkyFury